Error
  • You are not authorised to view this resource.

Voorpagina

Hoe groter de lul, hoe flauwer de kul

{xtypo_quote}Taal is meer dan een verzameling woorden waarmee we ons boodschappenlijstje kunnen samenstellen. Taal is ons belangrijkste gereedschap, het cement dat een eenheid vormt van alles wat we kunnen, willen of moeten. We ouwehoeren ermee, we versieren met taal, met taal genereren – en verspreiden we kennis, we communiceren ermee onze opdrachten, onze grappen, onze vragen, onze politieke voorkeuren, etc. etc.  Zonder de gesproken en geschreven taal zouden we niet meer zijn dan hompen vlees die zich log voortbewegen in een wereld waar de meest primitieve wetten gelden. Maar taal is geen objectief gereedschap. De zin ‘hé jij daar’ in combinatie met een knipoog provoceert heel ander gedrag dan dezelfde zin in combinatie met een middelvinger. Als Hans Teeuwen in een liedje informeert naar de ‘natheid’ van een vrouw dan kunnen we daar allemaal smakelijk om lachen maar als ik dat doe levert me dat op z’n minst een pijnlijke set testikels op. Taal is een ingewikkelde brei van woorden, gebaren, houdingen en situaties waarbij de verschillende combinaties telkens wat anders betekenen. Gelukkig pikken we op ons levenspad automatisch heel wat op maar voor een gedegen taalkennis om ons te behoeden voor de meest desastreuse fouten is veel meer nodig.
In toenemende mate neem ik de meest verontrustende trends waar. Waar vroeger de Harmen Siezens en de Fred Emmers onberispelijk hun taal spraken, lijkt het nu belangrijker dat de nieuwslezeres grote borsten heeft. En bij acteurs, actrices of presentators op tv is een familieband – of op z’n minst een contract met John de Mol veel belangrijker dan het IQ. Voor toonaangevende opinie-programma’s worden mensen uitgenodigd met meer decolleté dan woordenschat en hoe dommer de hoofdpersonen in real-life soaps, hoe populairder ze zijn. Ik lees krantenartikelen, e-mailberichten, websiteteksten en reclamefolders waar zoveel fouten in staan dat iemand die vier woorden foutloos achter elkaar kan schrijven zich er intellectueel bij zou kunnen voelen. En, oh ja, dommeriken bestaan niet meer. Wanneer ik in mijn omgeving mensen wijs op hun taalfouten dan krijg ik negen van de tien keer als antwoord dat de betreffende persoon dyslectisch is. Het lijkt er gvd wel op dat dyslexie volksziekte nr. 1. is! Absolute nonsens natuurlijk. Ze hebben gewoon niet goed opgelet op de lagere school. Alhoewel, gegeven het niveau van veel van onze huidige ‘schoolmeesters’ is het misschien maar beter om niet al te goed op te letten.{/xtypo_quote}